Poetry Issue 3

   Issue#3: April - June 2003

Rio Alma


Sestina Sa Inaasahang Pagreretiro


      Minsang ipiit ka ng lakas ng ulan

      Sa loob ng isang himpilang gusali

      At ipinagbawal ng huklubang kulog

      Ang paglalakbay mo sa ibang panahong

      Masaya’t malungkot, magulo’t payapa

      Sa gilid ng mundo’t sa silong ng langit.

       

      May bagong kalatas ang sungit ng langit

      At ang kumakapal na rehas ng ulan—

      May inihahandog na yugtong payapa

      Sa hubad na dibdib ng puting gusali

      Upang magkapatlang ang iyong panahong

      Tigib sa patalim at pangil ng kulog.

       

      Naimpok mong uban at kirot ng kulog,

      Bigat wari ngayong binuhay ng langit

      Upang tanggapin mong ito ang panahon

      Ng pagpapanatag mo sa himig ng ulan.

      (Nagmistulang nitso ang putlang gusali;

      Damdam mong anino’y ibig mamayapa.)

       

      Ano pang tungkulin bago pumayapa

      Ang dapat mong tupdin sa gitna ng kulog?

      May tahanan ka na’t moog sa gusali

      Na masisidlan mo ng sariling langit;

      Di rin kailangang sugurin ang ulan

      Para sa mithi mong wala-sa-panahon.

       

      Di ka ba natuto sa buong panahong

      Hanap mo ang mithing tunay na payapa?

      Ligtas na ang mutyang binihag ng ulan;

      Patay na ang dragong lumiha ng kulog.

      Ang hanap mong laya at tunay na langit,

      Nupling, kung loobin, dito sa gusali.

       

      Ngunit ang puso mo’y isa ring gusali

      Ng mga gunitang imbak ng panahon

      At kahit umabot sa pampitong langit

      Ay binabalisa ng lunang payapa…

      Kahit munting init (Tabi po sa Kulog!)

      Ay mas minahal kapagka maulan.

       

      Sayang ang panahon ng pamamayapa

      Sa puntod na itong gusali ng kulog:

      Mas ganap ang langit ng tigmak sa ulan.