Kinasuklaman ko kaagad ang angking kagandahan
ng ilang bagay: katulad ng mga rosas na itlog
ng kuhol sa palayan na paisa-isa kong pinisa.
Nakakatakot ang kanilang pagdami
at dahil noon pa man inasam ko na,
na makakita ng mga kaluluwa
o kaya’y mga anghel na kuhol
na mag-aalsa ng digmaan laban sa akin.
Ngunit malamang walang itinitira
ang kanilang kamatayan.
Ganun pa man pinaghandaan ko pa rin
ang sandaling maghaharap kami ng kanilang hukbo.
Kung kaya tinipon ko ang mga tinik ng makahiya
na sa unang pagkakataon ay inakala kong
isang halamang hayop—
nakakaramdam at nagkukuyom ang mga ito
sa bawat pagdantay at ipinagpalagay kong
may taglay ngang kapangyarihan ang aking mga daliri
na kaya ring maging aso, ibon at kuneho ng anino nito.
Simula noon kinilala ko isa-isa ang aking mga daliri.
Ginawa ko silang mga kawal ng nagbabadyang digmaan.
Ipinagbawal ko ang pagpitas ng kahit anong bulaklak
lalo na ang mga namumukadkad sa tuwing alas-dose ng tanghali.
Itinuro sa hintuturo na hindi lahat ng dapat ay maaari.
Mariing tinanggihan ang singsing
na magtatali sa akin sa isang inaalok na pag-ibig.
Bawal ang pagkulay sa kanilang mga kuko
at sa halip ginawa ko itong mga buto, mga kalasag.
Tinuruan ko silang ituring ang bawat isa bilang kapantay.
Walang hinlalaki. Walang hinliliit.
Ngunit labis na tinik ang nalikom ng aking mga daliri
at ngayon sa huling sandali ng pakikitunggali
bigla itong nagkuyom, isang patay na kamao, semento.
Kung mamarapating buksan ang mga ito
dahan-dahanin lamang, marahang isa-isahin
na parang nagbubunot ng mga petalyo—
Pakiusap: baka sumugat ang mga tinik ng makahiya
at mapisa ang ilang mga nalalabing rosas na itlog:
tanging ito na lamang ang huling mga bihag.
