Poetry Issue 9

   Issue # 9: January-June 2008

Jason Tabinas



Pag-aabang


      Malakas ang atas ng dalawang silid:
      Ang unang pagtapak sa buwan, ilang taon
      nang inaabangan. Ang huling pag-ahon
      ng hininga na matagal nang iniwaglit.

      Anomang oras. Buhat nang ma-coma
      ang maysakit. Anomang segundo.
      Ang pahatid mula sa himpapawid.

      Sa sala, himpit ang hininga
      sa nakaambang bibig ng radyo.
      Sa kuwarto, ang bigat ng hinahabol
      na hininga at buntong-hininga
      ng nakaupong nagbabantay sa sulok.

      Hindi napigilan ang paglabas ng silid.
      Ang ngiti ng pag-aabang sa sala.

      Sa unang pagtapak ng paa, ang pagtalon
      ng sangkatauhan sa harap ng radyo’t
      telebisyon. Ang mga hiyawan at paswit.
      Kasabay ng pag-ahon ng pigil
      na hininga bago ang huling segundo.

      At biglang naalala ang naiwan.
      Ang mabilis na pagpuslit ng bantay sa silid.
      Ang lamig ng nagpantay na mga paa.

      Ang pagkapit nang marahan sa bisig
      ng silya. Walang pagsisisi o lungkot.
      Bakas lamang ng lumisang kasiyahan.
      Paano ang pagbabalita?

      Kalahating oras ang lumisan bago muling
      nagtungo sa sala. Ang karipas sa loob.

      Bakit ngayon mo lang sinabi? Pumaligid
      ang lahat sa kama. Tahimik ang mga dasal
      maliban sa marahang sambit ng lola—

      Kita n’yo na’ng lolo n’yo. Inunahan
      pa yata’ng umakyat sa buwan.