Poetry Issue 13

   Issue # 13 : January - March 2011

Jonathan Gonzales



Matapos ang pagngalan


      Nalula sila sa paglalim
      ng langit matapos ni Howard pangalanan
      ang mga ulap. Iba’t ibang ulap
      na hindi nila noong una makita
      mula sa kabuuan
      ng langit. Paminsan-minsan
      hinahanap nila ang mga bituin
      na inagawan ng liwanag
      ngunit hindi pa nila alam kung ano
      ang nagbunga—nang kumapal ang dilim
      at natapakan ang buwan,
      sapat na ang gabi
      ang itawag sa kalawakan
      ng pag-iisa
      ng sari-sari nilang mga anino.

      Sa araw, nagsimula silang maghanap
      ng mga panibagong tatawagin:
      mga elemento, mga bato,
      lugar, anak, asawa, mga labi
      ng sinaunang uwak, ng ahas. Bago ang lahat
      hindi sila napapatda sa kung ano
      ang hindi mapapangalanan.
      Isa ako sa mga naghukay
      at naghukay hanggang dumami
      ang mga katanungan
      na walang tiyak ang kasagutan.
      Naramdaman kong lumalapit
      kami sa hindi malalaman
      ninuman. Isa ako
      sa mga hindi nagdilim ang paningin
      o naliwanagan, o nawalan ng pandama
      kinalaunan sa paglaki nito.

      Nilibot ko ang lungsod,
      kinalimutan ang mga pangalan
      at liko ng kalye, nang maligaw
      ibinulong ko sa isang bote
      ang aking apelyido bago ito
      binasag, nanlamig ako
      sa ulan. Ngunit hindi ito sapat
      na kabayaran, mayroon pang
      kailangang mawala
      mula sa mga tala
      at saysay at mga aklat.
      Pumunit ako ng pahina,
      isinulat ang natitira
      kong pangalan at sinilaban ito.
      Kumapit sa ’kin ang apoy, at tahimik
      kong hinintay ang dahan-dahang
      pagkalat, walang init o lamig
      ang pagsanib sa walang kaalaman.
      Bago ako maupos, may dumungaw
      mula sa isang bintana at sumigaw,
      sinubok niya akong tawagin, wala
      siyang nahanap ni isang salita.
      May pagtila. Lumiwanag,
      pagaan nang pagaan ang mga ulap.