Poetry Issue 10

   Issue # 10: July-December 2008

Mikael de Lara Co



Kundi Yaong Naglalaho


      Ngunit walang nasalang ang kanyang mga daliring
      pilit lumalamukot sa dilim
      . Muli,

      magsisimula siya sa dulo, magmumuni
      kung paanong ang lahat ng awit ay umuusbong

      mula sa pangangatal ng katahimikan.
      Paanong tatanganan ang haraya?

      Paanong pawawalan? At paanong titipuning muli,
      matapos ang dagliang pagsasatubig? Titindig siya,

      lalapit sa bintana. Sa labas, umuuwi
      sa lupang tayantang ang marurupok na dahon.

      At ang lupa, saan naman mananahan?
      Isasara niya ang bintana. Ititikom

      ang mga labi, pipikit. Ano nga ba ang talukap
      kundi yaong naglalaho sa iglap ng pagdilat?

      Tatangkain niyang tuklapin ang mga langib
      mula sa sugatan niyang pananalig.

      May nagkukubling liwanag. May kumakawalang tinig.
      May iba pa bang anyo ang pananalangin?
      Ngunit

      walang nasalang ang kanyang mga daliri. Tahimik
      na nagpipinid ng malasakit ang bintana: sa labas,

      hinahalukipkip ng hangin ang nahubdang mga sanga,
      hinihilom ang mga puwang sa alangaang,

      payapang pinupunan ang bawat paglalaho.






      (Originally appeared in Sunday Inquirer Magazine and used by permission of the author.)