Poetry Issue 5

   Issue#5: July - December 2005

Edgar Calabia Samar


2000


      Zero ang unang pinagmulan ng pagtatalo
      Tiyakin ang simula; saka pag-usapan ang wakas.

      Sa Jerusalem, banal na sepulkro ang moog: yobel.
      (Nalunod ang mga peregrino sa Ilog Tiber.) Urbi
      et Orbi, panawagan ng Papa. (Krus sa Krusada.)
      Ang hamon: “Maging manlalakbay ng panahon.”

      Mata: apoy, luha sa daan-
                                          daang kandila.
      Ilong: gayuma, hayuma, ng insenso’t kamanyang.
      Tainga: daing ng tagulaylay sa matatandang wika
                  ng panalangin.
      Balat: lamig ng alaalang kipkip
                              ng mga bato, at buto.
      Dila: talas; pait ng pananalig.
      Ganito, sa wakas, sabi nila, habang nasisiksik ng hininga:
      (Hingal)Sasabogangmgapandama(Ungol).

      Maiiwan ang libo-
      libong tao[n]. Kaya: Totoo, totoo ang kahapon.
      At muli: Ang pagkamangha sa wala—

                                         hawla ng malaya. Sa mga Hindu,

      sinapupunan itong magsisilang sa lahat:
                  isa, pag-asa;
                  dalawa, kaluluwa;
                  tatlo, mundo;
                  apat, sugat;
                  lima , ligaya;
                  anim, panimdim.

      At saka—
                   Madudurog ang mga siglo sa pagyakap
      ng milenyo: ganito ang pangitain

                                                       ng matatanda
      kung paano mauuwi
                              ang paglikha
                                                                                 sa wala.