Zero ang unang pinagmulan ng pagtatalo
Tiyakin ang simula; saka pag-usapan ang wakas.
Sa Jerusalem, banal na sepulkro ang moog: yobel.
(Nalunod ang mga peregrino sa Ilog Tiber.) Urbi
et Orbi, panawagan ng Papa. (Krus sa Krusada.)
Ang hamon: “Maging manlalakbay ng panahon.”
Mata: apoy, luha sa daan-
daang kandila.
Ilong: gayuma, hayuma, ng insenso’t kamanyang.
Tainga: daing ng tagulaylay sa matatandang wika
ng panalangin.
Balat: lamig ng alaalang kipkip
ng mga bato, at buto.
Dila: talas; pait ng pananalig.
Ganito, sa wakas, sabi nila, habang nasisiksik ng hininga:
(Hingal)Sasabogangmgapandama(Ungol).
Maiiwan ang libo-
libong tao[n]. Kaya: Totoo, totoo ang kahapon.
At muli: Ang pagkamangha sa wala—
hawla ng malaya. Sa mga Hindu,
sinapupunan itong magsisilang sa lahat:
isa, pag-asa;
dalawa, kaluluwa;
tatlo, mundo;
apat, sugat;
lima , ligaya;
anim, panimdim.
At saka—
Madudurog ang mga siglo sa pagyakap
ng milenyo: ganito ang pangitain
ng matatanda
kung paano mauuwi
ang paglikha
sa wala.
